پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٠ - رحمت واسعه الهى در احاديث اسلامى

به چيزى و آرزوى وجود آن است، لذا در هر دو معنا (محبت و تمنّى) استعمال مى‌شود.

اين تفسيرى است كه در مفردات و مقائيس اللّغه آمده است، ولى لسان العرب آن را فقط به معناى محبّت ذكر كرده است، در حالى كه موارد استعمال آن در قرآن مجيد به خوبى نشان مى‌دهد كه در معناى تمنّى و آرزوى چيزى نيز به كار رفته است.

به هر حال اين واژه صيغه مبالغه و به معناى شخص بسيار پر محبت است، و جالب اين‌كه در قرآن مجيد، يكبار همراه «غفور» (بسيار آمرزنده) و يكبار همراه «رحيم» آمده كه هر دو وصف، با معناى «ودود» تأكيد و تأييد مى‌شود. مرحوم كفعمى در مصباح مى‌گويد: «ودود»- هنگامى كه به عنوان وصفى از اوصاف الهى به كار رود- به معناى كسى است كه بندگان را دوست دارد، از آنها راضى مى‌شود و اعمال آنها را مى‌پذيرد ... يا به معناى كسى است كه دوستى بنده‌اش را در دل ديگران مى‌اندازد (همان‌گونه كه در آيه ٩٦ سوره مريم آمده است) انَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمانُ وُدّاً: «به يقين كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده اند، به زودى خداوند رحمان محبّتى براى آنان (در دلها) قرار مى دهد!» [١]

بعضى از ارباب لغت نيز احتمال داده‌اند كه «ودود» در اينجا معناى اسم مفعولى دارد، و اشاره به محبوب بودن خداوند از سوى بندگان مؤمن است. [٢]

[١]. مصباح، صفحه ٣٢٥.

[٢]. مجمع‌البحرين، ماده «وَد»- توحيد صدوق، صفحه ٢١٤.