پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٦ - بايد خدا را ببينيم!

است.

زيرا تفاوت دنيا و آخرت در اين گونه موارد مطلبى نيست كه در خور توبيخ و مجازات باشد، لحن آيه نشان مى‌دهد كه آنها مرتكب اسائه ادب فوق‌العاده نسبت به ساحت قدس الهى شده بودند و اين فقط از اين جهت است كه صفتى را كه لايق ذات او نبوده و مخصوص ممكنات است به او نسبت داده، و راه شرك را پيش گرفته بودند.

در اين‌كه منظور اهل كتاب از تقاضاى نزول كتاب آسمانى بر آنها چيست؟

تفسيرهاى متعدّدى وجود دارد:

گاه گفته مى‌شود منظور آنها بى‌اعتنايى به قرآن بوده؛ و تقاضاى الواحى همچون الواحى كه بر موسى عليه السلام نازل گشت (يكجا و مكتوب در الواح).

و گاه گفته مى‌شود منظور كتابى مخصوص خودشان و يا رؤسا و سرشناسان آنها بوده است!.

و گاه گفته مى‌شود منظورشان يك نامه خصوصى از سوى خدا بود كه از آنها درخواست كند به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ايمان آورند!

هركى از اين معانى باشد دليل بر خيره سرى و لجاجت و عدم تسليم آنها در برابر حق است و مسلماً چنين تقاضاهايى در خورد توبيخ و مجازات مى‌باشد.

بايد خدا را ببينيم!

چهارمين و آخرين آيه باز كسانى را كه تقاضاى رؤيت خداوند داشتند شديداً مورد ملامت و سرزنش قرار داده، مى‌فرمايد: «و كسانى كه ايمان به لقاى ما (و