پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥ - ٢ عدد اسماءِ الحسنى و تفسير آنها

گانه ذكر كرده است كه براى تكميل اين بحث و معرفت بيشتر به حقيقت اين اسما و صفات، فشرده آن را در اينجا مى‌آوريم:

١ و ٢. «اللَّه و اله» به معناى (ذاتى است كه جامع جميع كمالات است) و كسى كه شايسته عبادت است و عبادت جز براى او شايسته نيست.

٣ و ٤. «الواحد الاحد» يعنى ذاتى كه نه اجزائى دارد و نه شبيه و نظير و مانند.

٥. «الصمد» به معناى آقا و بزرگ و كسى است كه همگان دست حاجت به سوى او، مى‌برند و او از همه بى‌نياز است.

٦ و ٧. «الاول و الاخر» به معناى كسى است كه از آغاز بوده بى‌آن‌كه آغازى داشته باشد، و آخر است بى‌آن‌كه انتهايى داشته باشد، و به تعبير ديگر ذات ازلى و ابدى است.

٨. «السميع» به معناى كسى است كه به همه مسموعات احاطه دارد.

٩. «البصير» كسى است كه به همه ديدنى‌ها محيط است.

١٠. «القدير» كسى است كه بر همه چيز توانا است.

١١. «القاهر» كسى است كه همه چيز سر بر فرمان و مقهور اواست.

١٢. «العلى» به معناى بلند مقام است.

١٣. «الاعلى» به معناى پيروز و غالب و يا برتر از همه چيز است.

١٤. «الباقى» به معناى ذاتى است كه فنا براى او نيست.

١٥. «البديع» همان كسى است كه اشياء جهان را بدون الگوى قبلى ابداع كرد.

١٦. «البارى» به معناى پديدآورنده خلايق است.