پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨١ - اگر تمام درختان قلم شوند

الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ ابْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ انَّ اللَّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ‌

نظير همين آيه با كمى اختلاف در سوره كهف آمده است.

اكنون به محاسبه مى‌نشينيم: و با كمى دقّت مى‌بينيم از يك درخت ممكن است ده‌ها هزار قلم به دست آورد، و براى نگاشتن تمام علوم و دانش‌هاى بشرى كه در هزاران كتاب از هزاران سال قبل تاكنون به يادگار مانده است، قلم‌هاى به دست آمده از چند درخت كافى است، شايد يك استخر كوچك از مركّب نيز مشكل ديگر آن را كفايت كند.

حال اگر حجم عظيم تمام جنگل‌ها و درختانى كه صفحات باغ‌ها و بسيارى از بيابان‌ها و كوه‌ها را پوشانده است در نظر بگريم، و ميلياردها متر مكعب آب درياها كه سه چهارم كره زمين را با عمق زياد پوشانده مورد توجّه قرار دهيم، بعد هفت چندان آن را بر آن بيفزائيم- در صورتى كه عدد ٧ را عدد تعداد بدانيم نه تكثير- چه وضع عجيبى به وجود مى‌آيد؟ و چه علوم و دانش‌هايى را مى‌توان با آن نوشت؟!

تازه قرآن مى‌گويد اينها همه پايان مى‌گيرد و كلمات الهى پايان نمى‌گيرد! آيا براى ترسيم كردن نامتناهى بودن علم خداوند تعبيرى از اين رساتر و گوياتر امكان دارد؟ ذكر اعداد و ارقام و اضافه كردن صفرها در كنار يك عدد هرگز نمى‌تواند عظمت يك‌عدد را روشن سازد، آنچنان اعداد، گوئى اعداد بى‌روح و بى‌رنگ‌اند، امّا عددى كه در اين آيه منعكس شده و كنايه از بى‌نهايت است يك عدد زنده و گويا و پرمعنايى است.