پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣ - هيچ چيز مثل او نيست!

و در هفتمين و آخرين آيه مورد بحث ضمن اشاره به وضع حالات مجرمان و گنه‌كاران در قيامت، و حضورشان در آن دادگاه بزرگ عدل الهى، مى‌فرمايد:

«خداوند آنچه را در پيش رو دارند (از جزا و مكافات اعمال) و آنچه را (در دنيا) پشت سر گذاشتند، مى‌داند؛ در حالى كه آنها احاطه علمى ندارند»: يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً.

در تفسير اين آيه غير از آنچه در بالا ذكر شد احتمالات ديگرى ذكر شده از جمله اين‌كه منظور اين است كه خدا از جز اعمال آنها آگاه است، ولى خود آنها آگاهى كامل نه نسبت به اعمال خويش، و نه از جزاى آن دارند، و چه بسا آنها را به فراموشى سپرده‌اند، ولى تفسير اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.

بنابر اين آيه از اين سخن مى‌گويد: كه انسان‌ها قادر نيستند كه احاطه علمى به كُنه ذات پاك خداوند يا كنه صفات پيدا كنند، چرا كه او برتر از پندار و عقل ما است، چگونه ممكن است خلايق احاطه بر او پيدا كنند در حالى كه اين احاطه مستلزم محدوديت است و او هيچ‌گونه محدوديتى ندارد.

نتيجه بحث‌

از مجموع آنچه در آيات فوق آمد چنين به دست مى‌آيد كه اوصاف پروردگار عالم هيچ‌گونه شباهتى با اوصاف مخلوقين ندارد، و هرگونه مقايسه او به غيرش باعث گمراهى و ضلالت و سقوط در درّه تشبيه است.