پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٩ - ٤ اراده خدا در روايات اسلامى

آنها مى‌باشد.

امّا اراده تشريعى همان اراده‌اى است كه سرچشمه اوامر و نواهى الهى، و احكام و قوانين دينى است؛ و به تعبير ديگر عين اين احكام و قوانين است.

بررسى آيات قرآن نشان مى‌دهد كه واژه اراده در هر دو معنا به طور گسترده به كار رفته؛ در حالى كه مشيّت غالباً در مورد خلقت و آفرينش و تكوين است، و به طور نادر در مورد تشريع به كار رفته است، و اين نشان مى‌دهد كه در ماده مشيّت بيشتر مفهوم تكوين افتاده است.

٤. اراده خدا در روايات اسلامى‌

از آنجا كه در مسأله اراده خداوند گروه زيادى به اشتباه رفته‌اند، در اخبار اهل بيت عليهم السلام توضيحات فراوان و بسيار آموزنده‌اى در اين زمينه وارد شده، كه به عنوان نمونه به چند روايت اشاره مى‌كنيم:

١. در توحيد صدوق و عيون اخبار الرضا «از امام على بن موسى الرضا عليه السلام‌ نقل شده است كه در پاسخ سؤال از اراده خداوند و خلق فرمود: «الْارادَةُ مِنَ الْمَخْلُوقِ الضَّميرُ، وَ مايَبْدُوا لَهُ بَعْدَ ذلِكَ مِنَ الْفِعْلِ، وَ امّا مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَارادَتُه احْداثُهُ لا غَيْرَ ذلِكَ، لِانَّهُ‌لا يُرَوِّى وَ لايُهمُّ وَ لا يَتَفَكَّرُ، وَ هذِهِ الصِّفاتُ مَنْفِيَّةٌ عَنْهُ، وَ هِىَ مِنْ صِفاتِ الْخَلْقِ، فَارادَةُ اللَّهِ هِىَ الْفِعْلُ لا غَيْرَ ذلِكَ، يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُوْنُ بِلا لَفْظٍ، وَ لا نُطْقٍ بِلِسانٍ، وَ لا هِمَّةٍ وَ لا تَفَكُّرٍ وَ لا كَيْفٍ لِذلِكَ، كَما انَّهُ بِلا كَيْفٍ»: