پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٤ - مالكيت و قدرت

چهره‌هايش.

توجّه به اين نكته لازم است كه «مِلك» (به كسر ميم) سلطه انسان را بر چيزى نشان مى‌دهد و «مُلك» (به ضم ميم) حاكميت را بر نظام اجتماع بازگو مى‌كند، و به تعبير ديگر اولى جنبه فردى دارد، و دومى جنبه جمعى، و همان چيزى است كه در تغييرات روزمره از آن به مالك و حاكم تعبير مى‌كنيم.

قدرت او بر معاد

ششمين آيه ناظر به مسأله معاد و قدرت خداوند بر تجديد حيات مردگان در جهان ديگر است، تا پاسخى باشد براى آنها كه از معاد جسمانى تعجب مى‌كردند، و سخن آنها در آيه قبل از آن آمده كه «آيا هنگامى كه ما استخوانهاى پوسيده و خاكهاى پراكنده اى شديم، آيا بار ديگر آفرينش تازه اى خواهيم يافت؟!» [١]

قرآن در پاسخ آنها مى‌فرمايد: «آيا نمى دانند خدايى كه آسمانها و زمين را آفريده، قادر است مثل آنان را بيافريند»: اوَلَمْ يَرَوا انَّ اللَّهَ الَّذى خَلَقَ السَّمواتِ وَ الأَرْضَ قادِرٌ عَلَى‌ انْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ‌.

جمله‌ «اوَلَمْ يَرَوْا» (آيا نديدند) با توجّه به اين‌كه مراد از رؤيت، رؤيت با قلب است به معناى آيا ندانستند يا آيا نمى‌دانند بايد تفسير شود؟ و سرچشمه اين علم و آگاهى همان حكم عقلى معروف است كه «حكم الامثال فيما يجوز و فيما

[١]. سوره اسراء، آيه ٩٨.