پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٢ - ٤ مصائب بيدارگر

هنوز معماى سرطان (يعنى يك سلول طغيانگر!) به حال خود باقى است، و يا بيمارى نوظهور ايدز كه از ميكرب يا ويروس بسيار كوچكى سرچشمه مى‌گيرد، همه را در حيرت و اضطراب فرو برده، و جالب اين‌كه اين بيمارى از كشورهاى پيشرفته صنعتى بيش از همه‌جا قربانى مى‌گيرد، لرزه شديدى بر بنيان افكار او مى‌افتد، و لحظه‌اى متوجّه ضعف و ناتوانى اين انسان نيرومند، در برابر دستگاه عظيم خلقت و خالق آن مى‌گردد.

انكار نمى‌توان كرد كه گروه عظيمى از مردم جهان هرگز از اين حوادث پندى نمى‌گيرند، و درسى نمى‌آموزند، و همچنان به سير انحرافى خود ادامه مى‌دهند، و پيوسته در انبوهى از خيالات و پندارها غوطه‌ورند، ولى مسلماً گروهى از آنها درس مى‌آموزند و نتيجه مى‌گيرند، به اصلاح خويش مى‌پردازند، و اين فلسفه مهم و قابل ملاحظه‌اى است.

اشتباه نشود نمى‌گوئيم همه مصائب و حوادث دردناك در اين رده جاى مى‌گيرد، و نيز نمى‌گوئيم بايد تسليم حوادث بود و براى مبارزه با مشكلات و مصائب قيام نكرد، بلكه مى‌گوئيم بخشى از حوادث تلخ است كه نه انسان قدرت پيش‌بينى آن را دارد، و نه قدرت قيام در مقابل آن، و بخشى از اين بخش داخل در بحث ما است و در زمره مصائب بيدارگر و حوادث دردناك و هشدار دهنده است.