پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠ - راه پرفراز و پرنشيب!

و جانداران، بلكه به تعداد سلول‌هاى هر گياه و جانور، و ذرّات اتم، دليل بر اصل وجود او داريم.

امّا درباره صفات خداوند چون نخستين شرط براى پيمودن راه صحيح، همان نفى تمام صفات مخلوقات از او و ترك تشبيه او به مخلوقات است، كار به جاهاى باريكى مى‌كشد.

دليل آن هم روشن است، ما در دل طبيعت بزرگ شده‌ايم و با آن خو گرفته‌ايم، و هرچه ديده‌ايم و شنيده‌ايم همين پديده‌هاى طبيعى بوده، و همين طبيعت نيز ما را در اصل شناسائى خداوند يارى كرده است.

ولى به بحث صفات كه مى‌رسيم هيچ‌يك از صفات خداوند با آنچه ما ديده‌ايم و شنيده‌ايم قابل قياس نيست، چرا كه صفات مخلوقين همه جا آميخته با نقص است، و صفات او خالى از هرگونه نقص و عين كمال است.

بنابراين همين طبيعت كه در راه معرفت وجودش، بهترين رهبر و يار ما بود در راه شناخت صفاتش، رهزن و دشمن است.

به همين دليل در راه شناسايى صفات خدا بايد هرچه بيشتر با احتياط گام برداريم؛ تا از خطر تشبيه و قياس در امان بمانيم.

آنچه را در بالا گفته شد به جاى اشاره مى‌پذيريم، و به سراغ آيات قرآن در اين زمينه مى‌رويم و به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. وَللَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي؟