پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - ٤ دلايل طرفداران رؤيت ظاهرى

سپس آيه سابق يعنى آيه‌ وُجُوْهٌ يَوْمَئذٍ ناضِرَةٌ- الى‌ رَبّها ناظِرَةٌ اشاره كرده، مى‌افزايد: «تعبير به «نظر» مخصوصاً هنگامى كه متعدى به «الى» شود هرگز به معناى رؤيت و مشاهده نيست، بلكه چشم دوختن به سوى چيزى است هرچند آن را نبيند، همان‌گونه كه اهل لغت به آن تصريح كرده‌اند، و در قرآن مجيد آمده است: وَتَرَاهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَايُبْصِرُونَ‌: «و آنها را مى بينى (كه با چشمهاى مصنوعيشان) به تو نگاه مى كنند، امّا چيزى را نمى بينند!» [١]

از اين گذشته آنچه از آيه فوق به ذهن متبادر مى‌شود همان انتظار كشيدن براى فضل الهى در قيامت است، و همان‌گونه كه اشاره شد استعمال اين واژه در اين معنا حقيقت است نه مجاز، و در اشعار و كلمات روزمرّه فراوان ديده مى‌شود شاعر مى‌گويد: