پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١١ - قرآن و پاسخ اجمالى مسأله آفات و بلاها

إمْراً: «آن را سوراخ كردى كه اهل كشتى را غرق كنى؟! راستى چه كار ناپسندى انجام دادى!». [١]

و در مرحله دوم فرياد زد اين انسان بى‌گناه را بدون جرم و جنايتى چرا كشتى؟ عجب كار منكر و زشتى انجام دادى! اقَتَلْتَ نَفْساً زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ لَقَدْ جِئْتَ شَيْئاً نُكْراً: «آيا انسان پاكى را، بى آن كه كسى را به قتل رسانده باشد، كُشتى؟! براستى كار زشتى انجام دادى!». [٢]

و در مرحله سوم زبان به اعتراض گشود و گفت اين چه بيگارى است كه انجام مى‌دهى، لااقل مى‌خواستى در برابر اين كار اجرتى بگيرى و ما را در اين بينوائى به نوائى برسانى‌ قالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اجْراً: « (لااقل) اگر مى خواستى در مقابل اين كار مزدى مى گرفتى». [٣]

اولى به ظاهر بى‌اعتنا به اموال مردم بود، و دومى به حفظ نفوس و جان‌ها، و سومى بى‌اعنائى حتّى به حقوق خويشتن.

ولى هنگامى كه آن عالم بزرگ خضر عليه السلام كه در اينجا به منزله استاد و معلم موسى بن‌عمران عليه السلام محسوب مى‌شد پرده از اسرار كار خويش برداشت موسى عليه السلام بر قضاوت عجولانه خود تأسف خورد، چرا كه دانست در پشت اين چهره ظاهرى زننده، اسرارى مالامال از عواطف انسانى و مصالح مستضعفان نهفته بوده است!

[١]. سوره كهف، آيه ٧١- امْر" بر وزن شمر" به كار مهم و شگفت‌آور، و يا بسيار زشت و زننده گفته مى‌شود.

[٢]. سوره كهف، آيه ٧٤.

[٣]. سوره كهف، آيه ٧٧.