پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٧ - ١ پاسخ كوتاه و اجمالى

دليلى دارد كه او نسبت به كوچكترين بندگان خود ستمى روا دارد، پس آنچه را ما ستم يا بى‌عدالتى يا تبعيض مى‌پنداريم قطعاً نتيجه محدوديت آگاهى ما است.

به تعبير روشن‌تر: همان‌گونه كه در كتاب تدوين (قرآن مجيد) محكمات و متشابهات وجود دارد، به اين معنا كه غالب آيات مفاهيم روشنى دارد، ولى در لابه‌لاى آنها آيات مجملى نيز ديده مى‌شود كه به تنهايى خالى از ابهام نيست، قرآن در اينجا يك روش منطقى براى حل ابهام و اجمال متشابهات به ما آموخته است، و مى‌گويد: با چراغ پر فروغ محكمات به بررسى و كنجكاوى متشابهات بپردازيد، و آنها را در كنار هم بچينيد تا هرگونه ابهام از آن رفع گردد.

در كتاب تكوين (عالم آفرينش) نيز آيات محكمات فراوان است، و آن مجموعه نظام‌ها و قوانين سود بخشى است كه بر آنها حاكم است، در كنار اين محكمات، متشابهاتى، همچون زلزله‌ها و طوفانها است كه گهگاه رخ مى‌دهد، يا افراد ناقص الخلقه كه درصد كمى از انسان‌ها را تشكيل مى‌دهد، ديده مى‌شود، عقل مى‌گويد: با توجّه به آن آيات روشن تكوينى بايد گفت اين مسائل نيز داراى حساب و كتابى است، هرچند ماه به خاطر محدوديت علم‌مان از آن بى‌خبريم.

آيا اگر يك كتاب قطور هزار صفحه‌اى (مثلًا) به دست ما دهند كه مملو از مطالب نغز، و بحث‌هاى پر محتوى، و حقايق، روشن و ارزنده باشد، ولى در تفسير چند جمله آن كه داراى اجمال و ابهام است فرو مانيم، بايد علم و دانش و منطق نويسنده را به خاطر آن چند جمله نفى كنيم؟ يا به عكس، با توجّه به مطالب عالمانه فراوان آن كتاب، عجز خود را از تفسير چند جمله، حمل بر