پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣ - عالم الغيب است

معناى مؤمن يابس به معناى كافر، رطب به معناى موجود زنده و يابس به معناى جماد، رطب به معناى عالم و يابس به معناى جاهل است. [١]

ولى ظاهر اين است كه اين تعبير كنايه‌اى است از عموم و شمول در جهان ماده، همان‌گونه در تعبيرات روزمره نياز به همين معناى احياناً استعمال مى‌شود.

عالم الغيب است‌

پنجمين آيه به قرينه آيات قبل از آن اشاره به منافقان دارد و مى‌فرمايد:

«آيا نمى دانستند كه خداوند، اسرار و سخنان درگوشىِ آنها را مى داند»: الَمْ يَعْلَمُوا انَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْويهُمْ‌.

«و خداوند داناى اسرار نهان است؟!»: وَ انَّ اللَّهَ عَلّامُ الْغُيُوبِ‌.

تعبير «عَلّامُ الْغُيُوبِ» تعبير تازه‌اى است كه در اين آيه با آن برخورد مى‌كنيم، و با توجه به اين‌كه «عَلّامْ» صيغه مبالغه و «الْغُيُوبْ» لفظ عموم است تمام اسرار نهان را در سراسر جهان هستى و عالم طبيعت و ماوراى طبيعت شامل مى‌شود.

جالب اين‌كه تمام آياتى كه تاكنون درباره علم خداوند داشته‌ايم به عنوان هشدارى به انسان‌ها مطرح شده تا مراقب اعمال و گفتار و نيّات خود باشند، يعنى قبل از هر چيز اشاره به مسائل تربيتى دارد.

«نجوى» از ماده «نَجْوَةْ» و «نَجاة» در اصل به معناى مكان مرتفع است، و از آنجا كه وقتى انسانى مى‌خواهد سخنى را مخفيانه بگويد تا ديگرى آگاه نشود او

[١]. روح‌البيان، جلد ٣، صفحه ٤٤، روح‌المعانى، جلد ٧، صفحه ١٤٩.