پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٧ - بايد خدا را ببينيم!

روز رستاخيز)، ندارند گفتند: چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند و يا پروردگارمان را با چشم نمى بينيم؟!» وَ قالَ الَّذِينَ لا يَرْجُوْنَ لِقائَنا لَوْلا انْزِل عَلَيْنَا الْمَلائكَةُ اوْ نَرَى رَبَّنا

سپس مى‌افزايد: «آنها تكبّر ورزيدند و طغيان بزرگى كردند!» لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فى انْفُسِهِمْ وَ عَتَوا عُتُوّاً كَبْيراً.

آنها در حقيقت يكى از دو تقاضا داشتند: نزول فرشتگان، يا رؤيت پروردگار! منظور از نزول فرشتگان اين بوده است كه فرشته وحى به جاى پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله مستقيماً بر آنها نازل شود، يا به عنوان گواهى و شهادت بر صدق پيامبر صلى الله عليه و آله نزد آنها آيد!

پاسخ قرآن نيز در دو بخش ذكر شده كه به نظر مى‌رسد بخش اول ناظر به تقاضاى نزول ملائكة است، مى‌فرمايد «آنها گرفتار تكبر شدند كه چنين تقاضايى را داشتند»

و بخش دوم مربوط به تقاضاى رويت پروردگار است كه مى‌فرمايد: «آنها طغيان بزرگى كردند»

چه طغيانى از اين بزرگتر كه ذات بى‌مثال حق را همرديف اجسام مادى و موجودات امكانى قرار دهند و او را گرفتار زمان و مكان و عوارض جسمانى بدانند.

لحن اين آيه نيز به خوبى گواهى بر عدم رؤيت پروردگار مى‌دهد، زيرا اگر چنين چيزى ممكن بود آنها تقاضاى خلافى نداشتند.