پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٥ - رحمت واسعه الهى در احاديث اسلامى

اين سخنى است كه ساحران فرعونى بعد از ايمان به موسى عليه السلام اظهار داشتند.

در اين صورت منظور بهتر بودن در تمام جهات است، و در واقع «خير مطلق» در عالم هستى جز خدا نيست، او است كه وجود و هستيش از تمام جهات بهتر و برتر و شريف‌تر است. و گاه اين واژه با اضافه به چيزى بر ذات پاك خدا اطلاق مى‌شود مانند ده نام مقدّسى كه در ده آيه فوق آمده است. در تمام اين موارد خداوند در مقايسه با ديگران ذكر شده است و البتّه اين مقايسه تنها از پاره‌اى جهات است والا ذات پاك او اصلًا قابل مقايسه با ساير موجودات نيست.

در نخستين آيه به عنوان‌ خَيْرُ الرّاحِمينَ‌ (بهترين رحم كنندگان) معرفى شده، چرا كه رحمت او نامتناهى است، و دوست و دشمن و صالح و فاجر را شامل مى‌شود، رحمت عام او همه را در برگرفته، رحمت خاصش ويژه مومنان است و در هر حال در برابر رحمتش هيچ‌گونه انتظار پاداشى ندارد.

در دومين آيه به عنوان «خَيرُ الْحاكِمِيْنَ» (بهترين حكم‌كنندگان) توصيف شده، چرا كه حكم ديگران آميخته با انواع خطاها، و انحرافاتى است كه از تمايلات شخصى و گروهى، يا هوس‌هاى مادى سرچشمه مى‌گيرد، ولى حكم او خالى از هرگونه خطا و اشتباه، هرگونه افراط و تفريط، و هرگونه تمايل به باطل است، چرا كه علمش بى‌پايان و از همگان بى‌نياز مى‌باشد!

در سومين آيه به عنوان‌ «خَيْرُ الْفاصِليْنَ» (بهترين جدا كننده حق از باطل) ذكر شده، از اين جهت كه انسان‌ها اگر بخواهند حق را از باطل جدا كنند، گاه گرفتار انواع اشتباهات شده، و اين جدائى را به صورت صحيح انجام نمى‌دهند، و با