پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٨ - اين چشم ناب تماشاى جمال او ندارد

مى‌گويند خداوند مطلقاً قابل رويت نيست، و كسانى كه مى‌گويند در قيامت رويت مى‌شود، و چون قول اول نفى شد قبول قول دوم حتمى است!!

٢. آيه مى‌گويد: چشم‌ها او را نمى‌بيند، مفهومش اين است حس ديگرى را (حس ششم) خداوند در آخرت مى‌آفريند تا به وسيله آن او را ببيند!

٣. «ابصار» به صيغه جمع آمده و معنايش اين است كه تمام چشم‌ها او را نمى‌بيند و مفهوم مخالف آن اين است كه بعضى از چشم‌ها مى‌تواند او را مشاهده كند! [١]

اين بود قسمتى از استدلات او به طور فشرده و خلاصه، راستى مايه تأسف است كه مفسّرى با آن قدرت فكرى هنگامى كه گرفتار تعصب‌هاى گروهى مى‌شود مطالبى بهم مى‌بافد كه مايه حيرت است و از يك دليل روشن بر ضدّ آن استدلال مى‌كند.

ما هرگز مايل نيستيم اين گونه تعبيرات را درباره هيچ‌كس داشته باشيم ولى از آنجا كه اگر اين معنا شايع شود كه انسان براى اثبات مقصد به امورى كه درست برخلاف آن دلالت دارد متشبث گردد و از هر چيز براى هر چيز استدلال كند همه حقايق را مى‌توان پايمال نمود، و براى هر مطلب بى‌اساسى استدلال قرآنى پيدا كرد، ناچار شديم اينگونه سخن بگوئيم، و براى روشن‌تر شدن اين بحث كمى به تحليل استدلالات! سه گانه فوق مى‌پردازيم.

اولًا ما خدا را به امور زيادى مدح مى‌كنيم كه همه درباره او محال است و

[١]. تفسير فخر رازى، جلد ١٣، صفحه ١٢٥ و ١٢٦.