پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩ - اسماءِ حسنى و اسم اعظم

عبوديت است و جز او كسى شايسته اين امر نيست.

و بالاخره در چهارمين و آخرين آيه، ضمن بر شمردن اوصاف فراوانى براى خداوند عالم در آيات پيش از آن (بيش از ده وصف) مى‌فرمايد:

«او خداوندى است هستى بخش، آفريننده اى ابداع گر، و صورتگر (بى نظير)؛ از آن اوست بهترين نامها»: هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِءُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى‌.

و به دنبال آن نيز اوصاف مهم ديگرى را بر مى‌شمرد كه مجموعاً به هيجده صفت بالغ مى‌شود.

از مجموع اين آيات به خوبى استفاده مى‌شود كه اسماءِ حسنى اشاره به صفات جمال و جلال ويژه حق است كه هر كدام از كمال مخصوص يا نفى نقصى حكايت مى‌كند، و تنها يك نامگذارى ساده و معمولى نيست، اين اسماء و صفات در آيات مختلف قرآن منعكس است و روى آنها مخصوصاً تكيه شده.

اكنون به سراغ اين موضوع برويم كه اسماءِ حسنى كدام است؟ آيا تعداد خاصى دارد؟ و اگر چنين است تعداد آن چه قدر است؟

توضيحات‌