پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨ - اسماءِ حسنى و اسم اعظم

هاى او را تحريف مى كنند (و بر غير او مى نهند)، رها سازيد». (همان‌ها كه نام خدا را بر بت‌ها مى‌نهند يا نام هاى مخلوقات را بر خدا قرار مى‌دهند، و گرفتار تشبيه و شرك مى‌شوند.)

وَللَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ‌

در دومين آيه نيز پس از اشاره به بهانه‌جوئى‌هاى مشركان كه مى‌گفتند چرا پيامبر اسلام خدا را به نام‌هاى متعدّد مخصوصاً به نام رحمن كه در نظر مشركان عرب كم سابقه بود مى‌خواند، با اين‌كه سخن از توحيد و يگانگى مى‌گويد؟

مى‌فرمايد: «بگو: اللّه را بخوانيد يا رحمان را، هر كدام را بخوانيد، (ذات پاكش يكى است؛ و) بهترين نامها براى اوست»: قُلْ ادْعُوا اللَّهَ أَوْ ادْعُوا الرَّحْمَنِ أَيّاً مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى‌.

در سوّمين آيه به دنبال توصيف خداوند به خالقيّت و مالكيّت و تدبير عالم هستى، و علم و آگاهى از آشكار و نهان، مى‌فرمايد:

«او خداوندى يگانه است كه معبودى جز او نيست؛ و نيكوترين نامها از آنِ اوست»: اللَّهُ لَاإِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى‌.

آرى او با داشتن اين اسماء و صفات نيكو و بى‌مانند شايسته الوهيت و