پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٤ - ٣ معناى حضور خدا در همهجا

در خطبه ديگرى از همان امام عليه السلام مى‌خوانيم: «فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذى انْتُمْ بِعَيْنِهِ، وَ نَواصِيْكُمْ بِيَدِهِ، وَ تَقلّبُكُمْ فى قَبْضَتِهِ، انْ اسْرَرْتُمْ عَلِمَهُ، وَ انْ اعْلَنْتُمْ كَتَبَهُ»: «از خداوندى بپرهيزيد كه همواره در پيشگاه او حاضريد، و زمام اختيار شما به دست او، و حركات و سكنات شما در قبضه او است، اگر (اعمال و نيّات خود را) پنهان كنيد مى‌داند، و اگر آشكار سازيد مى‌نويسد» [١]

٤. چرا به هنگام دعا دست به آسمان بر مى‌داريم؟

غالباً اين سؤال براى توده مردم مطرح است كه در عين اين‌كه خداوند، مكان و محلى ندارد چرا هنگام دعا كردن چشم به آسمان مى‌دوزيم؟ و دست به سوى آسمان بلند مى‌كنيم؟ مگر العياذ باللَّه خداوند در آسمان‌ها است؟

اين سؤال را در عصر ائمه هدى عليهم السلام نيز مطرح كردند، از جمله مى‌خوانيم كه «هشام بن حكم» مى‌گويد: زنديقى خدمت امام صادق عليه السلام آمد و از آيه‌ الرّحمنُ عَلَى الْعَرشِ اسْتَوى‌ [٢] سؤال كرد.

امام عليه السلام ضمن توضيحى فرمود: خداوند متعال، نياز به هيچ مكانى و هيچ مخلوقى ندارد؛ بكله تمام خلق محتاج او هستند.

سؤال كننده عرض كرد: پس تفاوتى ندارد كه (به هنگام دعا) دست به سوى آسمان بلند كنيد يا به سوى زمين پائين آوريد؟!

[١]. نهج البلاغه، خطبه ١٨٣.

[٢]. سوره طه، آيه ٥.