پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٧ - رحمت واسعه الهى در احاديث اسلامى

ديگران به يكديگر مى‌دهند (اگر بتوان نام روزى بر آن نهاد، آميخته با نقايص فراوانى است: محدود است، زودگذر است، اميدى به آينده آن نيست، گاه توأم با منت و آزار جسمى يا روحى است، و گاه همراه با تحقير، يا انتظار مقابله به مثل.

در حالى كه روزى خداوند نه حد و مرزى مى‌شناسد، نه بيمى از آينده آن مى‌رود نه كمترين منت و آزار، و انتظار مقابله‌اى در آن است، بلكه از آن لحظه‌اى كه انسان به صورت نطفه‌اى در رحم مادر قرار مى‌گيرد شامل حال او مى‌شود، و تا آخرين لحظه حيات ادامه دارد، و حتّى در قيامت نيز براى افرادى كه مستحق و لايق‌اند، در سطحى بالاتر و والاتر موجود است.

بعضى از مفسّران داستانى از يكى از خلفاى بغداد با بهلول نقل كرده‌اند كه مباحث فوق در آن به صورت جالبى منعكس است.

مى‌گويد: خليفه بغداد به بهلول گفت: بيا تا روزى هر روز تو را مقرّر كنم تا در فكر روزى خود نباشى! بهلول در پاسخ گفت: اگر چند عيب در كار تو نبود، مى‌پذيرفتم! نخست اين‌كه تو نمى‌دانى چه چيز مورد نياز من است، دوم وقت نيازم را نمى‌شناسى، سوم از مقدار آن بى‌خبرى، چهارم ممكن است يك روز بر من غضب كنى و آن را بازگيرى، ولى خدائى كه روزى دهنده من است هيچ‌يك از اين نقايص را ندارد، و حتّى آن روز كه گناه مى‌كنم باز روزى از من قطع نمى‌كند! [١]