پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٦ - ٦ شناخت نعمتها در كنار مصائب

است كه اگر يكنواخت و يكسان و به طور دائم برقرار باشند، هرگز شناخته نخواهند شد.

و از آنجا كه خداوند اين مواهب عظيم را از يك‌سو براى تمتع انسان، و از سوى ديگر براى نزديكى او به ذات پاكش، از طريق شكر نعمت، آفريده است، كاملًا منطقى است كه گهگاه در آن نوسان و قبض و بسطى ايجاد كند تا هر دو هدف فوق به دست آيد.

در آيات قرآن مجيد نيز اشارات جالب و پرمعنايى- هرچند نه با صراحت- به اين واقعيت ديده مى‌شود، كه ارزش نعمت‌ها را در راستاى مقايسه با لحظات سلب نعمت مشخص مى‌كند، از جمله:

١. قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً لَئِنْ أَنجَانَا مِنْ هَذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنْ الشَّاكِرِينَ‌: «بگو: چه كسى شما را از تاريكيهاى صحرا و دريا رهايى مى بخشد؟! در حالى كه او را با حالت تضرع (و آشكارا) و در پنهانى مى خوانيد؛ (و مى گوييد:) اگر از اين (خطرات و تاريكى ها) ما را رهايى بخشد، از شكرگزاران خواهيم بود». [١]

آرى اين گروه قبل از آن‌كه گرفتار ظلمات هولناك دريا و صحرا شوند، هرگز ارزش نور و امنيت و روشنايى را نمى‌دانستند، امّا به هنگام سلب اين نعمت به ياد مبدأ اين نعمت مى‌افتند و اعلام آمادگى براى شكرگزارى مى‌كنند.

٢. وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ نَعْمَاءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئَاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ‌

[١]. سوره انعام، آيه ٦٣.