پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٧ - ٦ شناخت نعمتها در كنار مصائب

فَخُورٌ: «و اگر بعد از ناراحتى و زيانى كه به او رسيده، نعمتهايى به او بچشانيم، به يقين مى گويد: بدى ها از من برطرف شده، (و ديگر باز نخواهد گشت). و غرق شادى و غفلت و فخرفروشى مى شود». [١]

تكيه قرآن بر چشاندن نعمت بعد از ناراحتى براى آن است كه ارزش نعمت را به خوبى نشان دهد، و سبب شكرگزارى بندگان گردد، هرچند گروهى مغرور و از خود راضى آن را طور ديگرى تفسير مى‌كنند.

٣. وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً: «ونعمتِ (بزرگِ) خدا را بر خود، به ياد آريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد، و او ميان دلهاى شما، الفت برقرار ساخت». [٢]

قرآن در اين آيه براى درك اهميّت نعمت اتحاد، و تأليف قلوب، آن را در برابر زمانى كه اين نعمت به كلى سلب شده بود و آتش اختلاف و نفاق همه چيز را در كام خود فرو مى‌برد قرار مى‌دهد، و به مسلمانان گوشزد مى‌كند، اين دو را با مقايسه يكديگر بشناسند تا به ارزش واقعى اين نعمت الهى پى برند.

در روايات اسلامى نيز بعضى اشارات به اين بخش از مصائب و آلام ديده مى‌شود از جمله: در حديث معروف مفضل از امام صادق عليه السلام در مورد انواع آفات چنين آمده است:

«انَّ هذِه الآفات وَ انْ كانَتْ تَنالُ الصّالِحَ والطَّالِحَ جَميعاً، فَانَّ اللَّهَ جَعَلَ ذلِكَ‌

[١]. سوره هود، آيه ١٠.

[٢]. سوره آل‌عمران، آيه ١٠٣.