پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢ - ٢ عدد اسماءِ الحسنى و تفسير آنها

٨٧. «البرَّ» به معناى صادق و راستگو و نيز به معناى نيكوكار و بخشنده است.

٨٨. «الباعث» يعنى كسى كه همه مردگان را در قيامت محشور مى‌كند، و همچنين بعثت انبياء از ناحيه او است.

٨٩. «التوّاب» يعنى توبه بندگان را بسيار مى‌پذيرد، و الطافى را كه از گناهكاران بريده بود بعد از بازگشت توبه به آنها عنايت مى‌كند، و به سوى آنان باز مى‌گردد.

٩٠. «الجليل» به معناى بزرگ و عظيم و صاحب جلال و اكرام است.

٩١. «الجواد» به معناى نيكوكار و كثير الانعام و بخشنده است.

٩٢. «الخبير» به معناى عالم و آگاه است و از باطن امور و اسرار درون است.

٩٣. «الخالق» به معناى آفريدگار است، و در اصل خلق به معناى اندازه‌گيرى چيزى است، و از آنجا كه آفرينش با اندازه‌گيرى در تمام ابعاد همراه است اين واژه بر آن اطلاق شده است.

٩٤. «خير الناصرين» يعنى كسى كه يارى و نصرت او كاملًا گسترده و خالى از هرگونه نقص و عيب است.

٩٥. «الدّيان» كسى كه بندگان را در برابر اعمالشان جزا مى‌دهد.

٩٦. «الشكور» كسى كه اعمال نيك بندگان را ارج مى‌نهد و به نحو احسن پاداش مى‌دهد.

٩٧. «العظيم» به معناى بزرگ و آقا و قادر و قاهر است.

٩٨. «اللطيف» كسى كه نسبت به بندگان لطف و محبت دارد، و به آنها نيكى مى‌كند، و تدبير او بسيار دقيق مى‌نمايد و خالق اشياء لطيف است.