پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٩ - خدا به هيچكس ستم نمىكند

پيشين بر اثر طغيان و ظلم و سركشى شد [١] مى‌فرمايد: «خدا هرگز ستم نكرد امّا خودشان همواره بر خويشتن ستم مى‌كردند» فَما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلكِنْ كانُوا انفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌.

خداوند به آنها عقل و هوش و دانش داد، پيامبران الهى و كتب آسمانى را يكى بعد از ديگرى به سوى آنها فرستاد، و كراراً به آنها هشدار داد، هنگامى كه هيچ‌يك از اينها موثر نيفتاد، عذاب خويش را بر آنها نازل كرد، گروهى را با آب، جمعى را با باد و طوفان، و گروهى ديگرى را با زلزله‌ها، و صيحه‌هاى آسمانى، درهم كوبيد.

اين سخن ضمناً هشدارى است براى اقوام موجود و طاغيان و ياغيان و گردنكشان كه مراقب باشند، با تيشه ريشه خود را نزنند، و آتش در خرمن زندگى خويش را با اعمالشان نيفكنند.

جمله‌ فَما كانَ اللَّهُ ليَظْلِمَهُمْ‌ كه در آن جمع ميان فعل ماضى «كان» و مضارع (ليظلمهم) شده است اشاره‌اى به اين نكته است كه خداوند در هيچ زمانى از ازمنه گذشته، ظلمى بر كسى روا نداشته، اين يك سنّت مستمر، و وصف ثابت است، نه يك امر مقطعى و گذرا و اتفاقى.

چهارمين آيه ناظر به مجازات‌هاى آخرت است، اشاره به روز قيامت كرده،

[١]. قوم نوح و عاد و ثمود؟ و قوم ابراهيم و قوم شعيب قوم لوط.