پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٨ - همه تسبيح او مىگويند

در سومين آيه بعد از نفى هرگونه فرزند و همتا براى ذات پاك خدا مى‌فرمايد:

«منزّه است خدا از آنچه آنان توصيف مى كنند!»: سُبْحانَ اللَّهِ عَمّا يَصِفُوْنَ‌

اين جمله كه در چندين آيه از قرآن آمده، و معمولًا در مقام نفى هرگونه شريك و همتا يا همسر و فرزند براى خداوند آنچنان كه كوته‌فكران مى‌پنداشتند آمده است، معناى گسترده‌اى دارد كه هرگونه توصيفى را كه شايسته ذات و صفات و افعال و احكام او نيست در بر مى‌گيرد، بلكه به يك معنا هرگونه توصيف ما را شامل مى‌شود، چون ما و تمام مخلوقات به خاطر آلودگى به نقصان و محدوديت، قادر به درك كنه صفات او نيستيم، لذا از شرح آن عاجزيم، در عين اين‌كه از وجود اجمالى صفات او آگاهيم.

بنابراين او برتر از هرگونه توصيف ما است و منزه از توصيف توصيف كنندگان است‌ سُبحانَ اللَّهِ عَمّا يَصِفُونَ‌.

لذا در بعضى از روايات از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه به هنگام معرفى مذهب صحيح در توحيد مى‌فرمايد: «تَعالَى اللَّهُ عَمّا يَصِفُهُ الْواصِفُوْنَ»: «خداوند برتر از توصيف همه توصيف كنندگان است»! [١]

و سپس در ذيل همين حديث تأكيد مى‌فرمايد كه در توصيف پروردگار از اوصافى كه در قرآن مجيد آمده تجاوز نكنيد.