پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٩ - همه تسبيح او مىگويند

و بالاخره در چهارمين و آخرين آيه، در يك كلام مطلق و بدون قيد و شرط، مى‌فرمايد: «منزّه است پروردگار تو، پروردگار صاحب قدرت، از آنچه آنان توصيف مى كنند»: سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمّا يَصِفُوْنَ‌.

همان‌گونه كه گفتيم اين تعبير ممكن است اشاره به تنزيه خداوند از اوصافى باشد كه كوته فكران براى خدا قائل بودند، گاه مسيح را فرزند او مى‌شمردند، و گاه فرشتگان را دختران او مى‌ناميدند!، گاه ميان او و طائفه جن رابطه خويشاوندى برقرار مى‌ساختند، گاه بت‌ها را همتا و شريك يا شفيعان درگاه او معرفى مى‌كردند، و گاه براى او اوصافى همچون اوصاف اجسام قائل بودند و در يك كلمه، تمام اين پيرايه‌هاى غلط را نفى مى‌كند و بر همه آنها خط بطلان مى‌كشد.

و يا اين‌كه منظور هرگونه توصيف الهى است از هركس كه باشد، چرا كه بشر قادر بر درك كنه صفاتش نيست همان‌گونه كه از درك كنه ذاتش عاجز است.

از مجموع اين آيات به خوبى روشن مى‌شود كه ذات او از هر وصفى كه حامل نوعى نقصان و يا كمترين عيب بوده باشد پاك است، و حتّى شناخت ما از صفات ثبوتيه او به قدر طاقت و نيروى ما است نه آنچه لايق ذات مقدّس او است.

اين تنزيه و تقديس علاوه بر ذات و صفات او، احكام و تشريع او را نيز شامل‌