پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٩ - ٤ دلايل طرفداران رؤيت ظاهرى

ملاقات خواهند كرد، و لذا در آيات متعدّدى به جاى «لقاءَ اللَّه»، لِقاءَ يَوْمِهمْ هذا: «ديدار چنين روزى». [١] يا لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَذَا: «ديدار امروزتان». [٢] آمده است، و در بعضى ديگر از آيات تعبير به ملاقات حساب شده است مانند: انِّى ظَنَنْتُ انِّى مُلاقٍ حِسابِيَهْ‌: «من يقين داشتم كه (قيامتى در كار است و) به حساب اعمالم مى رسم». [٣]

و به همين دليل بسيارى از ارباب لغت، آيات لقاء اللَّه را به همين معنا ذكر كرده‌اند، راغب در مفردات مى‌گويد: «مُلاقاةُ اللَّهِ عَزَوَجَلَّ عِبارَةٌ عَنِ الْقِيامَةِ»: «ملاقات خداوند به معناى قيامت است».

ابن اثير نيز در نهايه مى‌گويد: «الْمُرادُ بِلِقاءِ اللَّهِ الْمَسيْرُ الَى‌ دارِ الْاخِرَةِ»: «منظور از لقاء اللَّه رفتن به سراى آخرت است».

ابن منظور در لسان العرب نيز همين معنا را آورده است.

در روايات نيز همين معناى ديده مى‌شود، چنانكه در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: «مَنْ حَلَفَ عَلَى‌ يَمينٍ لِيَقْتَطِعَ بِها مالَ امْرِءٍ مُسْلِمٍ لَقَى اللَّهَ وَ هُوَ عَلَيْهِ غَضْبانٌ»: «كسى كه قسم دروغ ياد كند تا قسمتى از مال مسلمانى را ببرد خدا را ملاقت مى‌كند در حالى كه بر او غضبناك است» [٤]

ظاهراً تعبير از قيامت به «يوم لقاء اللَّه» از اينجا سرچشمه گرفته كه انسان در آن روز، حضور فرمان خدا را در همه‌جا احساس مى‌كند، در حساب، در عرصه‌

[١]. سوره اعراف، آيه ٥١.

[٢]. سوره سجده، آيه ١٤ و سوره جاثيه، آيه ٣٤.

[٣]. سوره حاقّه، آيه ٢٠.

[٤]. تفسير فخر رازى، جلد ٣، صفحه ٥١، ذيل آيه ٤٦ سوره بقره.