پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٨ - ٤ دلايل طرفداران رؤيت ظاهرى

هر معناى باشد مخصوص مؤمنان نيست، بلكه مؤمن و كافر در آن يكسانند، در حالى كه آنها رؤيت خداوند را در قيامت مخصوص مؤمنان مى‌دانند، شاهد اين سخن آن‌كه در آيه ٦ سوره انشقاق مى‌خوانيم: يا ايُّهَا الْانْسانُ انَّكَ كادِحٌ الى‌ رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيْهِ‌: «اى انسان! تو با تلاش و رنج به سوى پروردگارت مى‌روى و سرانجام او را ملاقات خواهى كرد»

در اين آيه مخاطب همه انسان‌ها هستند، و در آيه ٧٧ سوره توبه آمده است‌ فَاعْقَبَهُمْ نِقاقاً فى قُلُوبِهِمْ الى‌ يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِما اخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوا وَ بِما كانُوا يَكْذِبُوْنَ‌: «اين عمل، (روحِ) نفاق را، تا روزى كه خدا را ملاقات كنند، در دلهايشان برقرار ساخت. اين سزاى شكستن پيمانى است كه با خدا بسته بودند و سزاى دروغ هايى است كه مى گفتند».

اين آيه مخصوص منافقان است و در عين حال لقاى خدا را براى آنها اثبات مى‌كند، بنابراين معلوم مى‌شود، لقاء اللَّه به هر معنا باشد، شامل مؤمنان و كافران هر دو مى‌شود در حالى كه آنها اين موضوع را مخصوص مؤمنان مى‌دانند.

قابل توجّه اين‌كه «لقاء» در اصل لغت به معناى تماس پيدا كردن چيزى با ديگرى است، نه به معناى رؤيت و مشاهده، و مى‌دانيم اين معنا در مورد خداوند محال است، و اشاعره نيز قائل به آن نيستند، بنابراين بايد بر معناى كنائى حمل شود.

آنچه از آيات مختلف قرآن مجيد استفاده مى‌شود اين است كه «يوم لقاء اللَّه» اشاره به روز قيامت است كه در آنجا انسان‌ها حساب و جزاء و كيفر الهى را