پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٦ - ٤ دلايل طرفداران رؤيت ظاهرى

آنها مخفى مانده؟ در حالى كه خود آنها هنگامى كه به آيات مشابه آن مى‌رسند همه را تفسير و تأويل مى‌كنند، مانند: الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى‌: «همان بخشنده اى كه بر عرش مسلّط است»: وَ يَدُاللَّهِ فَوْقَ ايْدِيْهِمْ‌ «و دست خدا بالاى دست آنها است» و مانند آن آنها هرگز از اين آيات استفاده جسميّت خداوند و مكان و حركت نكرده‌اند؛ بلكه اوّلى را به معناى سلطه ربوبى خداوند بر عرش، و دومى را كنايه از قدرت فائقه او شمرده‌اند، معلوم نيست چرا معناى روشن جمله‌ الى‌ رَبِّها ناظِرةٌ را رها كرده و به سراغ مسأله رؤيت رفته‌اند؟

بعلاوه اين آيه مى‌تواند اشاره به رؤيت با چشم قلب باشد، همان‌گونه كه در كلام مولى اميرمؤمنان على عليه السلام آمده كه فرمود: «لَوْ كُشِفَ الغِطاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِيْناً»: «اگر پرده‌ها كنار رود هرگز يقين من افزون نمى‌شود» و يا در كلام ديگرش كه فرمود: «آيا خدايى را كه نديده‌ايم پرستش كنم؟ سپس صريحاً فرموده: «چشم ظاهر او را نمى‌بيند، بلكه چشم دل به حقيقت ايمان او را تماشا مى‌كند»

و يا آنچه در كلام فرزندش امام حسين عليه السلام سالار شهيدان آمده كه در دعاى عرفه به پيشگاه خدا عرض مى‌كند: «عَمِيَتْ عَيْنٌ لا تَراكَ عَلَيْها رَقِيْباً» «كور باد چشمى كه تو را مراقب خود نبيند»! [١]

آيه ديگرى كه براى اثبات مقصود خود به آن استناد كرده‌اند آيه شريفه‌ كَلَا انَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئذٍ لَمَحْجُوَبُوْنَ‌ [٢] است كه مى‌فرمايد: «چنين نيست كه آنها گمان مى‌كنند آنها (يعنى تجاوزگران گنهكار و بى‌ايمان) در آن روز از (لقاى) پروردگارشان محجوبند» و از آن نتيجه‌

[١]. كتاب كلمة حول الرؤيه صفحه ٤٨- ٥٣ (با تلخيص).

[٢]. سوره مطففين، آيه ١٥.