پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٤ - ٤ دلايل طرفداران رؤيت ظاهرى

از نگاه كردن به سوى او اين است كه فقط از ذات پاك او انتظار جود و بخشش دارند.

اين احتمال نيز در تفسير آيه وجود دارد كه منظور از نگاه كردن همان شهود باطنى و رؤيت صريح و خالى از هرگونه شك و ترديد با چشم دل است، و حديثى كه از انس بن مالك از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده شاهد بر اين مدعى است، آنجا كه فرمود: «يَنْظُرُوْنَ الى‌ رَبِّهِم بِلا كَيْفِيَّةٍ وَ لا حَدٍّ مَحْدُوْدٍ وَ لا صِفَةٍ مَعْلُوْمَةٍ»: «آنها به پروردگارشان مى‌نگرند بدون كيفيت و حد محدود و صفت مشخص» [١]

مسلماً اگر منظور رؤيت با چشم باشد محال است بدون كيفيت و صفت مشخص صورت گيرد.

علامه بزرگوار مرحوم سيّد شرف الدين در كتاب «كلمة حول الرؤية» بعد از اشاره به احاديثى كه محدّثان اهل سنت درباره رؤيت خداوند در قيامت نقل كرده‌اند مى‌گويد: «آنها به گمان صحت اين روايات ناچار به راهى رفتند كه قائلين به جسميّت خداوند رفته‌اند، راهى برخلاف عقل و نقل، در حالى كه نه اين احاديث صحيح است، و نه چيزى است كه شرع و عقل آن را بپذيرد، ولى كثرت اين احاديث سبب شده كه حكم عقل را كنار بگذارند و حتّى به زحمت آياتى از قرآن مجيد را با آن تطبيق دهند، كارى كه هرگز انتظارش نمى‌رفت‌ انّا للَّهِ وَ انّا الَيْهِ راجِعُوْنَ! [٢]

[١]. تفسير الميزان، جلد ٢٠، صفحه ٢٠٤.

[٢]. سوره بقره، آيه ١٥٦.