پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٨ - خدا به هيچكس ستم نمىكند

اين كار هرگز انجام نخواهد داد، نظير اين تعبير فراوان است، اگر گفته شود فلان طبيب فلان بيمار را نپذيرفت، مفهومش اين است مى‌توانست ولى انجام نداد، هرگز نمى‌گوئيم فلان فرد بى‌سواد اين بيمار را معالجه نكرد.

در آيه دوم نيز همين معنا به تعبير ديگرى بيان شده، مى‌فرمايد: «پروردگارت به هيچ‌كس ستم نمى‌كند» و لا يَظْلِمُ رَبُّكَ احَداً.

تكيه بر عنوان «ربّ» ممكن است اشاره به اين باشد كه كار او تربيت و پرورش و تكامل است، نه ظلم و ستم كه باعث نقصان و عقب ماندگى و بر خلاف اصول ربوبيّت است.

اين جمله به دنبال بيان حال مجرمان در قيامت ذكر شده كه در آنجا وقتى نامه اعمال خود را مى‌نگرند فريادشان بلند مى‌شود كه اى واى بر ما! اين نامه اعمال از آن كيست كه هيچ عمل كوچك و بزرگى از من صارد نشده، مگر اين‌كه در آن ثبت است، بلكه اعمال خود را همه حاضر مى‌بينند، بنابراين آنها هستند كه بر خود ستم مى‌كنند نه خدا، مخصوصاً با تصريح به اين‌كه اعمال آنها در آنجا تجسم مى‌يابد مسأله نفى ظلم از خداوند واضح‌تر مى‌شود.

سومين آيه ناظر به عذاب‌هاى دنيوى است كه دامنگير شش گروه از اقوام‌