پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤ - ٢ عدد اسماءِ الحسنى و تفسير آنها

زبان جارى سازد بدون گفتگو وارد بهشت مى‌شود، بلكه منظور اين است به محتواى اين اسماء ايمان و معرفت داشته باشد، خدا را به اين اوصاف بشناسد، و علاوه بر معرفت، متخلّق به اين اوصاف الهى نيز گردد، يعنى شعاعى از علم و قدرت و رحمت و رأفت الهى و غير اين صفات در وجود او پرتوافكن گردد، چرا كه لازمه ايمان به اين اوصاف كماليّه چنين بازتاب و تخلّقى است.

در روايت ديگرى كه در توحيد صدوق از امام على ابن موسى الرضا عليه السلام از پدرانشان از على عليه السلام نقل شده، مى‌فرمايد: «قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله للَّه‌عزوجل تسعة و تسعون اسماً من دعا اللَّه بها استجاب له، و من احصاها دخل الجنة»: «خداوند نود و نه اسم دارد كه هركس خدا را به آن بخواند دعاى او را مستجاب مى‌كند، و هركس آنها را شمارش كند داخل بهشت مى‌شود».

مرحوم صدوق بعد از ذكر اين روايت مى‌گويد: «منظور از احصا كردن همان احاطه به آنها و آگاهى از معانى اين اسماء است و معناى احصا تنها شمارش آنها نيست». [١]

البتّه در بعضى از روايات عدد اسماءِ الهى بيش از اين ذكر شده، و حتّى در بعضى از دعاها مانند دعاى جوشن‌كبير عدد نام‌هاى مقدّس او به يك‌هزار بالغ شده است، و منافاتى ميان اين روايات نيست، زيرا همان‌گونه كه اشاره كرديم عدد نود و نه به اسماء و صفاتى اشاره مى‌كند كه ويژگى و اهميّت بيشترى دارد.

مرحوم صدوق شرح مفصلى در كتاب توحيد در تفسير اين نام‌هاى نود و نه‌

[١]. توحيد صدوق، صفحه ١٩٥، حديث ٩.