روزى ابن عباس پس از نماز عصر براى ما خطبه‌اى ايراد كرد و خطبه ادامه يافت تا اين كه خورشيد غروب كرد و ستاره‌ها نمايان شدند. مردم صدا در دادند كه: الصلاة. در ميان مردم فردى از بنى تميم گفت: «الصلاة، الصلاة» اين عمل مردم، ابن عباس را خشمگين كرد و گفت: آيا سنّت رسول خدا(ص) را به من ياد مى‌دهيد؟ خود من ديدم كه رسول خدا(ص) بين نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را جمع كرد. عبداللّه‌ مى‌گويد: «اين كلام، موجب شد در من ترديدى ايجاد شود، از اين رو نزد ابو هريره رفتم و جريان را از او پرسيدم و او سخن ابن عباس را تأييد كرد. (٥٥)

١٥. مالك از سعيد بن جبير از عبداللّه‌ بن عباس روايت كرده است:

رسول خدا(ص) نماز ظهر و عصر و همچنين نماز مغرب و عشا را با هم خواند و اين در حالى بود كه نه ترسى وجود داشت و نه در سفر بود. (٥٦)

١٦. ابى داود ازسعيد بن جبير از عبداللّه‌ بن عباس نقل كرده است:

رسول خدا(ص) هنگامى كه نه در سفر بود و ترسى هم وجود نداشت، نماز ظهر و عصر و همچنين نماز مغرب و عشا را با هم خواند.

مالك مى‌گويد: به اعتقاد من اين عمل در روز بارانى بوده است. (٥٧)

١٧. ابى داود از جابر بن زيد از ابن عباس نقل كرده است:

رسول خدا(ص) در مدينه براى ما نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را به صورت هشت ركعت و هفت ركعت به جا آورد.

ابى داود مى‌گويد: صالح مولاى توأمه، اين روايت را از ابن عباس نقل كرده و

(٥٥)مسند احمد، ج١، ص٢٥١.
(٥٦)موطأ مالك، ج١، ص١٤٤، باب «الجمع بين الصلاتين في الحضر والسفر»، ح٤.
(٥٧)سنن ابى داوود، ج٢، ص٦، ح١٢١٠، باب «الجمع بين الصلاتين»، به زودى تفسير مالك از اين حديث را نقل خواهيم كرد.