با اين حال، گروهى از صاحب نظران غربى، در مقايسه اسلام با مسيحيّت، از مسيحيت دفاع كرده‌اند، غافل از اين كه چنين آيينى و مذهبى، خشونت زاست و خشونت‌گستر. اين دسته با ناديده گرفتن چنين اصل مهمى به اسلام خرده گرفته و نوشته‌اند:

اگر در اسلام مسأله محبّت به انسان‌ها مطرح است؛ احسان به انسان‌ها و نرمش در مقابل انسان‌ها(مطرح است) در مقابل، دشمن داشتن انسان‌ها و خشونت به خرج دادن... هم مطرح است. (١٨)

در باره مسيحيّت نوشته‌اند:

عيساى مسيح به محبت دعوت مى‌كرد. در محبت هم ميان افرادى كه بايد به آنها محبت شود، استناد نمى‌كرد؛ خدا پرست باشند يا نباشند، پيرو عيسى (١٩) باشند يا نباشند.

گروهى كه شعاع ديد و نگاه علمى آنان كوتاه و سطحى است، به صرف برخورد با يك انديشه و عمل به ظاهر خشونت بار از سوى انسان يا مكتبى خاص، آن را محكوم مى‌كنند. امّا كسانى كه دقيق اند، بدون شتاب و دچار شدن به احساس و عاطفه و هيجانات بى پايه، به نقد و تحليل موضوع و پيامدهاى آن پرداخته و سپس به داورى مى‌نشينند.

مطهرى با چنين نگرشى به موضوع با ياد آورى سخن گرانقدر پيامبر اسلام:

أحبب للناس ما تحبّ لنفسك و اَكْرِهْ لهم ما تكره لنفسك؛ (٢٠)

براى ديگران، همان را دوست بدار كه براى خود دوست مى‌دارى و همان را دشمن دار كه براى خود دشمن مى‌دارى.

(١٨) همان، ص٢١٨.
(١٩) همان، ص ٢١٨.
(٢٠) نهج البلاغه، فيض الاسلام، نامه ٣١، ص٩٢١ كه البته با اندكى تفاوت در واژه‌ها با آنچه كه استاد مطهرى آورده است، در مستدرك حاكم حسكانى در جلد ٤، ص ١٦٨ نيز محتواى آن آمده است.