دوستى، صلح، مدارا و همزيستى و صفا جايى ندارد. در مقابل، مسيحيت و مردم مغرب زمين را جلوه و نماد اومانيسم(انسان دوستى) و مهرورزى نشان دهند. اين موضوع پس از جريان القاعده در افغانستان و واقعه ١١ سپتامبر نيويورك به اوج خود رسيده است.

قبل از وقوع انقلاب اسلامى ايران، اين شبهه بارها از سوى متفكران مسلمان به بوته نقد و تحليل گذارده شد و پاسخ در خور خود را يافت. اما پس از انقلاب اسلامى، و حضور انديشه‌هاى دينى در صحنه اجتماع، ايادى استعمار و نيز مستشرقان، متفكران، نظريه پردازان و روزنامه نگاران غربى به دلايل مختلفى مجدداً از خشونت گرايى مسلمانان سخن گفتند. پاره‌اى از نيروهاى داخل كشور كه سوداى آنان را در سر داشتند، نه صريحاً بلكه در لفافه در اين باره سخن‌ها گفتند؛ اگر چه امروز ديگر صراحت كامل به خود گرفته است. در اين ميان، عده‌اى كه معتقد به اسلام بودند، به توجيه مسائلى چون: جهاد، حدود، تعزيرات و... پرداختند، ولى به كژراهه رفتند. اينان براى زدودن خشونت از چهره دين، خواستار دگرگونى هايى در احكام اجتماعى و جزايى اسلام شدند. در اين ميان شمارى تا آن جا پيش رفتند كه احكام اجتماعى اسلام، به ويژه احكام كيفرى آن را دستورهايى غير انسانى و خشونت‌آميز خواندند كه نه مفيد است و نه در خور اجرا! (١١)

برخى از سياسيون و جبهه‌هاى سياسى نيز در برابر لايحه «قصاص» موضع گرفتند و در اعلاميه‌اى از هواداران خود خواستند كه براى رويارويى با اين لايحه به پندار آنان «غير انسانى» به خيابان‌ها بيايند! (١٢)

در برابر اين شبهه افكنى‌ها بسيارى از متفكران اسلامى (١٣) و شاگردان آنان (١٤) به دفاع از اسلام و تعاليم حيات بخش آن برخاستند و به نقد و تحليل سخنان ياد شده پرداختند.

(١١) به نقل از روزنامه كيهان، مورخ ٧/٣/١٣٥٨.
(١٢) صحيفه نور، ج١٥، ص٢.
(١٣) همان، ص٢١ ـ ١٩.
(١٤) راست قامتان جاودانه تاريخ، واحد فرهنگى بنياد شهيد، دفتر اوّل، ص٢١٥ ـ ٢١١ و دفتر سوم، ص ٩٠٥.