فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٤٦ - عبور از مقابل نمازگزار پژوهشى به شيوه فقه مقارن (پژوهشى به شيوه فقه مقارن) امير رحمانى

اگر در حال نماز از مقابل نمازگزار انسان، مردى يا زنى يا... عبور كند، نمازش را قطع نمى‌كند و لو چيزى مقابل خود ننهاده باشد، چه عبور از نزديك او باشد يا از دور، هر چند اين كار مكروه است.

ادله قائلين به حرمت و يا كراهت

پس از بيان اقوال مذاهب مختلف به ذكر دليل آنان بر حكم مذكور مى‌پردازيم كه عمدتاً روايت است، كه برخى از آن حرمت فهميده‌اند و برخى كراهت .

روايت اوّل:

مشهورترين مدركى كه به آن استدلال شده، روايت منسوب به ابو جُهيم انصارى است كه بسيارى از اصحاب حديث عامه آن را نقل كرده‌اند.

مالك در الموطّأ، از ابوالنضر مولى عمربن عبيداللّه از بسربن سعيد نقل مى‌كند:

انّ زيد بن خالد أرسَله إلى أبى جهيم يَسأله ماذا سمع من رسول اللّه‌(ص) في المارّ بين يدي المصلّي، فقال أبوجهيم: قال رسول اللّه‌(ص): «لو يعلم المارّ بين يدي المصلّي ماذا عليه لَكان أن يقف أربعين خيراً له من أنْ يمُرَّ بين يديه» فقال ابو النضر: لا اَدرى أقال: أربعين يوماً أو شهراً أو سنةً؛ (٣٥)

زيدبن خالد، بسر را به سوى ابو جهيم فرستاد تا سؤال كند از آنچه از پيامبر در باره عابر از مقابل نماز گزار شنيده است. ابو جهيم گفت كه پيامبر فرمود:«اگر كسى كه از مقابل نماز گزار عبور مى‌كند، بداند چه چيزى براوست، اگر چهل... بايستد، براى او بهتر است از اين كه عبور كند». ابوالنضر گفت: نمى‌دانم كه چهل روز فرمود يا ماه يا سال.

بخارى در صحيح از عبداللّه‌ بن يوسف كه راوى موطّأ براى اوست، اين حديث را در بابى تحت عنوان «إثم المارّ بين يدي المصلّي»، آورده است. (٣٦)