ب) همچنان كه اصل اذان، وحى الهى است كه بر قلب پيامبر نازل شده، هر فصلى از آن نيز وحى الهى به سوى پيامبر(ص) است، پس هيچ انسانى نمى‌تواند فصلى را از آن كم و يا بخشى را به آن اضافه كند.

٢. تاريخ تشريع اذان در احاديث اهل بيت(ع)

ائمه اهل بيت ـ عليهم السلام ـ متفقند بر اينكه اذان يكى از امور عبادى است كه از منزلت ويژه‌اى برخوردار است و خداوند آن را تشريع كرده و جبرئيل آن را به رسول خدا(ص) و رسول خدا نيز آن را به بلال ياد داده است.

اين امر از نظر ائمه اهل بيت(ع) مسلّم بوده و روايات و سخنان آنها در اين زمينه فراوان است كه ما در اينجا مقدار اندكى از آنها را از باب نمونه، ذكر مى‌كنيم:

١. ثقة الاسلام كلينى، به سند صحيح از زراره و فضيل، از امام باقر(ع) روايت كرده :

لمّا أُسري برسول اللّه(ص) إلى السماء فبلغ البيت المعمور، و حضرت الصلاة، فأذّن جبرئيل(ع) و أَقام فتقدم رسول اللّه(ص) و صفّ الملائكة و النّبيّون خلف محمّد؛

وقتى رسول خدا(ص) در سفر معراج به بيت المعمور رسيد، هنگام نماز شد، جبرئيل اذان و اقامه گفت و رسول خدا جلو ايستاد و ملائكه و پيامبران پشت سر محمد(ص) به صف ايستادند.

٢. كلينى با سند صحيح از امام صادق(ع) روايت كرده :

لمّا هبط جبرئيل، بالأذان على رسول اللّه(ص) كان رأسه في حجر عليّ(ع)، فأذّن جبرئيل و أقام فلمّا انتبه رسول اللّه(ص) قال: يا على سمعت؟ قال: نعم، قال: حفظتَ؟ قال: نعم قال: ادعُ بلالاً، فدعا علىّ(ع) بلالاً فعلّمه؛

چون جبرئيل اذان را بر رسول خدا(ص) فرود آورد، سر او در دامان على(ع)