فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧ - تشريع و فصول اذان در پرتو كتاب و سنت جعفر سبحانى
معناى لغوى و شرعى اذان و جايگاه مرؤيتذّن نزد خداوند
اذان در لغت به معناى «اعلام كردن» است. خداوند در قرآن مىفرمايد:
{ و أذانٌ مِن اللّه و رسوله إلى الناس يومَ الحجّ الأكبر... } ؛ (١)
و اين، اعلامى است از ناحيه خداوند و پيامبرش به مردم در روز حج اكبر كه....
اما در شرع به معناى اعلام دخول وقت نماز واجب است، با الفاظ مشخص و كيفيت مخصوصى كه از جانب پيامبر رسيده است. اذان يكى از بهترين اعمالى است كه به واسطه آن به خداوند تقرب جسته مىشود؛ و در آن فضيلت فراوان و اجر عظيمى است.
شيخ طوسى در تهذيب از معاوية بن وهب و او از امام صادق(ع) روايت كرده:
رسول خدا(ص) فرمود: هركس در يكى از شهرهاى مسلمانان به مدت يك سال اذان گويد، بهشت بر او واجب مىشود.
همچنين از سعد اسكاف نقل كرده است كه از امام باقر(ع) شنيدم كه مىفرمايد:
هركس هفت سال «قربةً الى اللّه» اذان گويد، روز قيامت در حالى وارد محشر مىشود كه هيچ گناهى ندارد.
شيخ صدوق نيز از عرزمى و او از امام صادق(ع) نقل كرده است:
سر بلندترين افراد در روز قيامت، مرؤيتذّنها هستند.
احمد بن محمد برقى در محاسن از جابر جعفى و او از امام باقر(ع) روايت كرده:
(١) توبه، آيه ٣.
(٢) التهذيب، ج٢، ص٢٨٣، ح١١٢٦.
(٣) همان، ح١١٢٨.
(٤) ثواب الاعمال، ص٥٢.