وجوه چهارگانه‌اى كه گذشت مربوط به محتواى احاديث ياد شده بود و براى سلب اعتماد از آنها كفايت مى‌كند. اينك به بررسى اسناد اين روايات مى‌پردازيم و خواهيم گفت كه يا اسناد آنها به پيامبر اكرم(ص) نمى‌رسد و يا اگر مى‌رسد، سلسله سند، مشتمل بر فردى مجهول يا مجروح يا ضعيف و متروك است.

روايت اوّل: كه ابوداود آن را نقل كرده بود، ضعيف است، زيرا:

اوّلاً: روايت به راوى يا راويان مجهولى منتهى مى‌شود، راوى اين روايت آن را به نقل از يكى از عموهاى انصارى خود آورده است.

ثانياً: كسى كه از يكى از عموهاى انصارى خود اين روايت را نقل مى‌كند، ابو عمير بن انس است كه ابن حجر در مورد وى مى‌نويسد: اين فرد از عموهاى انصارى خود كه از اصحاب پيامبر بوده‌اند، در مورد رؤيت هلال و اذان، حديث نقل كرده است. ابن سعد در مورد او گفته است: ثقه و قليل الحديث بوده است.

ابن عبدالبرّ در مورد او گفته است: مجهول است و به روايت او استناد نمى‌شود. (٣٤)

جمال الدين مزّى چنين اظهار نظر كرده است:

اين روايات(يعنى آنچه او در باره موضوع رؤيت هلال و اذان، روايت كرده است) همه آن چيزى است كه از اين شخص در كتب حديث وجود دارد. (٣٥)

روايت دوم: كسانى در سلسله سند اين روايت وجود دارند كه نمى‌توان به روايت آنها

(٣٣) شرف الدين، النص و الاجتهاد، ص١٣٧.
(٣٤) ابن حجر، تهذيب التهذيب، ج١٢، ص١٨٨، شماره ٨٦٧.
(٣٥) جمال الدين مزى، تهذيب الكمال، ج٣٤، ص١٤٢، شماره ٧٥٤٥.