على در باره پيامبر اكرم(ص) اين طور تعبير مى‌كند: «طبيبٌ دوّارٌ بِطِبِّه قَد اَحكَم مَراهمهُ و أَحمى مَواسمهُ ؛ او طبيب بود، پزشكى بود كه بيمارها و بيمارى‌ها را معالجه مى‌كرد». به اَعمال اطبّا تشبيه مى‌كند كه اطبّا هم مرهم مى‌نهند و هم جراحى مى‌كنند، و احياناً داغ مى‌كنند.

مى‌گويد: پيامبر دوكاره بود: پزشكى بود، هم مرهم نِه و هم جرّاح و داغ كن.

مقصود اين است كه پيامبر دو گونه عمل مى‌كرد: يك نوع عمل پيامبر مهربانى و لطف بود. اوّل هم «احكم مراهمه» را ذكر مى‌كند؛ يعنى عمل اوّل پيامبر هميشه لطف و مهربانى بود، هميشه از راه لطف و مهربانى معالجه مى‌نمود و با منكرات و مفاسد مبارزه مى‌كرد. امّا اگر به مرحله‌اى مى‌رسيد كه ديگر لطف و مهربانى، احسان و نيكى سود نمى‌بخشيد، آنها را به حال خود نمى‌گذاشت. اين جا بود كه وارد عمل جراحى و داغ كردن مى‌شد. هم مرهم‌هاى خود را بسيار محكم و مؤثر انتخاب مى‌كرد و هم آن جا كه پاى داغ كردن و جراحى در ميان بود، عميق داغ مى‌كرد و قاطع جراحى مى‌كرد. (٣١)

سپس استاد شهيد به شعر زير از سعدى استشهاد مى‌كند:

درشتى و نرمى به هم دربه است

چو رگزن كه جرّاح و مرهم نِه است

ج) گستره انسان دوستى

خداوند در قرآن، چهره مؤمنان راستين را چنين ترسيم مى‌فرمايد:

(٣٠) مجموعه آثار، ج٧، ص٢٤٧.
(٣١) همان، ص٢٤٨.