اسلام دينِ دوستى و مهرورزى، (٢٨) دين رحمت و بخشش (٢٩) است و خشونت هم براى گسترش محبت و ژرفا بخشيدن به دوستى‌ها و برداشتن خارهاى راه دوستى و دوست داشتن است.

از نگاه اسلام، كيفرهاى جزايى در اسلام، به عنوان رحمت الهى مطرح است. فقيهان در مباحث جزايى اسلام، از كيفرها به عنوان احسان و لطف الهى به جامعه بشرى نام برده و آن را با سخت‌گيرى پدر در تربيت فرزندان و يا تلاش پزشك براى معالجه بيمار، همانند دانسته‌اند.

اين رحمت، ويژه جامعه نيست، بلكه فرد بزهكار را نيز در بر مى‌گيرد، هر چند ممكن است براى بزهكار با درد و رنج همراه باشد، همان گونه كه در هنگام معالجه، بيمار ممكن است بسيار درد بكشد و رنج ببرد. به همين جهت اگر چه اجراى پاره‌اى از احكام جزايى اسلام، به از بين رفتن عضوى از اعضاى جامعه و گاه ناقص العضو شدن يكى از اعضاى جامعه بينجامد، ولى حيات اجتماعى در گرو چنين كيفرهايى است. قانون و دستورهاى جزايى اسلام، براساس مصلحت نوع انسان و رسيدن جامعه به صلح و آرامش و امنيّت عمومى پى ريزى شده‌اند.

به ديگر سخن، جامعه حكم يك بدن را دارد؛ اگر عضوى از اعضاى آن فاسد شد، اگر از اصلاح آن خوددارى كنيم، به همه اندام سرايت مى‌كند و قرار و آرامش را از ديگر اعضا مى‌گيرد. پس سلامت جامعه، بدون مبارزه با فساد و شرّانگيزى و جنايت دوام نمى‌يابد.

استاد شهيد، با اشاره به وجود قانون حدود و تعزيرات در اسلام مى‌نويسد:

اسلام... دينى است كه معتقد است كه مراحل و مراتبى مى‌رسد كه مجرم را جز

(٢٧) تعليم و تربيت در اسلام، ص٢٢٥ـ٢٢٤.
(٢٨) جاذبه و دافعه على(ع)، مرتضى مطهرى، ص٦٤ـ٥٥.
(٢٩) من لايحضره الفقيه، ج٤، ص١٧٢.