هيچ كارى نزد خدا و پيامبرش بهتر از ايمان به خدا و نرمش و مدارا با بندگانش نيست. در برابر، هيچ كارى نزد خدا و پيامبرش، زشت‌تر از شرك به خدا و خشونت با مردم نيست. (٥)

در سفارشهاى حضرت خضر به حضرت موسى بن عمران(ع) نيز بخشش و گذشت و مدارا با مردم، والاترين و بهترين اعمال شمرده شده است. (٦)

در روايات بسيارى، مسلمان‌ها از تحقير و اهانت مؤمنان، (٧) آزار و اذيت، (٨) ترساندن و يا زدن (٩) و... باز داشته شده‌اند؛ مضافاً اين كه در انديشه اسلامى، هستى بر محور رحمت و بخشايش و عطوفت استوار است و خداوند همواره رحمان و رحيم مى‌باشد و رحمت او بر غضبش پيشى دارد. (١٠)

تعاليم دينى نيز، مظهر رحمت الهى اند و انسان دوستانه و به سود وى و مايه سعادت و آرامش نيك بختى او مى‌باشند.

با اين همه، جهان غرب و مبلّغان سياسى و فكرى آن با همه توان، تلاش كرده‌اند از شريعت اسلام، چهره‌اى خشن و خون آلود ترسيم كنند. چهره‌اى كه در آن، انسان

(٢) من لايحضره الفقيه، شيخ صدوق، بيروت، دارالتعارف، ج٤، ص٢٧٤.
(٣) بحارالانوار، علامه محمد باقر مجلسى، بيروت، مؤسسة الوفاء، ج١٣، ص٢٩٤.
(٤) همان، ج٧٢، ص٦٤-٥٠.
(٥) همان، ص٥٤.
(٦) همان، ج١٣، ص٢٩٤.
(٧) همان، ج٧٢، ص١٤٢.
(٨) اصول كافى، شيخ كلينى، بيروت، دارالتعارف، ج٢، ص٣٥٤ ـ ٣٥٠.
(٩) همان، ص١٤٧.
(١٠) در دعاى جوشن كبير«يا مَن سَبَقَت رحَمتُهُ غَضَبه».