زندگى انسان، بر پايه تقسيم و دسته بندى بنا شده است. تقسيم از امور فطرى است كه همراه با وجود انسان پديد آمده و در تمام زمينه‌ها، بشر را يارى رسانده است و هيچ كس بى نياز از آن نيست. دانشمندان، به كمك آن به دسته بندى دانشهاى گوناگون پرداخته‌اند. تجارّ با استفاده از دسته‌بندى از سود و زيان تجارت خويش آگاه مى‌گردند و ... .

بنيانگذاران صنعت و تمدن، خود را مديون «تقسيم و تحليل» مى‌دانند. دكارت مى‌نويسد:

«هر يك از مشكلاتى كه به مطالعه درآورم، تا مى‌توانم به اندازه‌اى كه براى تسهيل حلّ آن لازم است، تقسيم به اجزا نمايم.» (١)

منطقيان اسلامى، پيش از غربيان به اهميت تقسيم پى برده و در كتابهاى خود، درباره قسمت و اصول و قواعد آن، به شرح، بحث كرده‌اند. (٢)كاربرد تقسيم، بيشتر در تدوين علوم و فنون جلوه مى‌كند، زيرا با كمك تقسيم و دسته‌بندى است كه علمى، باب بندى

(١) سير حكمت در اروپا، محمد على فروغى، ج١، ص١٤١، زوار، تهران.
(٢) الجواهر النضيد، علامه حلّى، ص٢٢٣، بيدار، قم؛ اساس الاقتباس، خواجه نصير طوسى، ص٤٢٠، دانشگاه تهران، شفا، بوعلى سينا، كتاب برهان، مقاله چهارم، فصل دوم، ص٢٧٠.