٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٩٨

فقيهان و آيات، روايات را بر سه قسم تقسيم مى‌كند و در پايان مى‌نويسد: دو دسته از روايات دلالت دارند بر اين كه عدّه بر زنانى كه رحم آنان بيرون آورده شده لازم نيست، چنانكه بر دختر خردسالى كه به سن قاعدگى نرسيده و نيز زنى كه سن قاعدگى را پشت سرگذاشته، عدّه نگهداشتن واجب نيست.

يادآورى: از آن جا كه اين مقاله در شماره دوم اين مجله چاپ شده، از توضيح بيشتر درباره آن خوددارى مى‌گردد.

١١. حكم جهاد ابتدايى در غيبت امام(ع)

حكم جهاد ابتدايى از مباحث مورد اختلاف ميان فقهاى شيعه است. نويسنده، كلمه يازدهم را اختصاص به بحث و تحقيق در اين مسأله داده و با بيان چند امر، زوايايى از آن را روشن كرده؛ از جمله:

١. مقصود از جهاد ابتدايى كه در اصطلاح فقها در برابر جهاد دفاعى نام برده مى‌شود، عبارت است از اين كه مسلمانان، در غيبت امام معصوم(ع)، به جنگ با كفار برخيزند، با هدف دعوت آنان به اسلام، بى‌آن كه از سوى آنان تهاجمى، يا ترس از تهاجمى باشد.

٢. در ارتباط با اجماع بر جايز نبودن آن مى‌نويسد: گرچه ادعاى اجماع شده بر جايز نبودن جهاد ابتدايى ولكن اين ادعا نادرست است، زيرا فقها نسبت به اين حكم بر دو دسته‌اند:

برخى از فقها از جمله شيخ مفيد (٢٥)در مقنعه و ابوالصلاح حلبى در كافى (٢٦)و سلاّر در مراسم (٢٧)بر اين باورند كه در جهاد ابتدايى حضور امام معصوم(ع) شرط نيست و برخى نيز از جمله شيخ طوسى در نهايه (٢٨)و بسيارى ديگر بر اين باورند كه شرط است.

٣. قائلين به اين كه در جهاد ابتدايى حضور امام معصوم(ع) شرط است، به رواياتى استدلال كرده‌اند كه شش روايت نقل شده و از نظر نويسنده، دلالت روايت نخست (جز شير الدهان» (٢٩)و روايت دوم (صحيحه عبداللّه‌ بن مغيره (٣٠)تمام است و از نظر سند روايت دوم صحيحه است، از اين روى، اين دو روايت، اطلاقات و


(٢٥) المقنعه، شيخ مفيد، ص٨١، انتشارات اسلامى.
(٢٦) الكافى فى الفقه، ابى صلاح حلبى، ص٢٤٦، مكتبة الامام اميرالمؤمنين.
(٢٧) مراسم، سلار بن عبدالعزيز، ص٢٦٤.
(٢٨) النهايه و نكتها، شيخ طوسى، ج٢، ص٥، انتشارات اسلامى.
(٢٩) وسايل الشيعه، ج١١، ص٣٢، ح١، باب ١٢.
(٣٠) همان، ح٥.