خاص خويش را دارد ]يعنى ديدنى مربوط به خود [، كه اين قول، مختار قاسم و سالم و اسحاق است به خاطر روايت كريب كه گفته وارد شام شدم... دليل ما آيه شريفه است:

«پس هر كس از شما، ماه ]رمضان [ را درك كند، بر اوست كه روزه بدارد.» و سخن پيامبر(ص) به شخص اعرابى هنگامى كه از ايشان پرسيد: آيا خداوند تو را به روزه اين ماه امر كرده؟ فرمود: آرى. هم سخن آن حضرت خطاب به شخصى ديگر كه از ايشان پرسيد: خداوند چه مقدار روزه را بر من لازم كرده است؟ فرمودند: ماه رمضان را و همه مسلمانان اتفاق نظر دارند كه روزه ماه رمضان واجب است و برابر فرض روز مورد بحث، بر اساس گواهى افراد مورد وثوق قسمتى از فاصله زمانى ياد شده است، بنا بر اين، روزه آن روز بر همه مسلمانان واجب است و ديگر اين كه ماه رمضان، عبارت است از فاصله زمانى ميان دو هلال آغاز و پايان ماه و روز مورد بحث، در همه احكام بخشى از اين فاصله به حساب مى‌آيد، از جمله در مورد رسيدن زمان بازپرداخت بدهيها و نيز واقع شدن طلاق و آزادى بنده و واجب شدن نذرها و ديگر احكام شرعى.»

وى همچنين در جايى ديگر (٥١)نوشته است:

«و چنانچه شخص هلال ماه رمضان را به تنهايى ببيند، بايد كه روزه بدارد. مشهور اين است كه هر گاه شخص هلال ماه را به تنهايى ببيند، روزه گرفتن بر او واجب مى‌شود، چه شخص عادلى باشد و چه نباشد... و اين مختار مالك و ليث و شافعى و اصحاب رأى است... و حنبل از احمد، نقل كرده كه فرد ياد شده نبايد روزه بگيرد، مگر در ضمن گروه و جماعتى از مردم و مانند اين معنى از حسن و ابن سيرين نقل شده است...

دليل ما اين است كه روز ياد شده به يقين نزد فرد ياد شده از روزهاى ماه

(٥١) بداية المجتهد و نهاية المقتصد، ابن رشد، ج٣، ص٩٢.