«الرهان» هم، به همين معناست، ولى رهان، چيزى است كه براى شرطبندى در ميان مى‌گذارند. رهن و رهان، هر دو مصدرند، مثل:«رهنت الرهن و راهنته رهاناً» اسم آن رهين و مرهون است (يعنى گرويى).

در جمع رهن، واژه‌هاى رهان، رهن و رهون نيز به كار مى‌رود. آيه شريفه: {فرِهان مقبوضة } (٤)، فرهان نيز خوانده شده‌است. برخى گفته‌اند: در آيه شريفه:

{كلّ نفسٍ بما كسبت رهينة } (٥)

هر كس، در حبس و ضبط چيزى است كه كسب كرده.

واژه رهين، بر وزن فعيل، به معناى فاعل است. پس رهينه در اين آيه، يعنى

(١) جواهر الكلام، شيخ محمد حسن نجفى، ج٢٥، ص٩٤؛ مفتاح الكرامة، سيد محمد جواد حسينى عاملى، ج٥، ص٦٩.
(٢) دروس، شهيد اول، كتاب رهن؛ سرائر، ابن ارديس، چاپ شده در ينابيع الفقهيه، ج١٥، ص١٣٩؛ مبسوط، شيخ طوسى، ج٢، ص١٩٦؛ كنز العرفان في فقه القرآن، جمال الدين مقداد بن عبدالله السيورى، ج٢، ص٥٩؛ مجمع البحرين، فخر الدين طريحى، ج٦، ص٢٥٨؛ جواهر الكلام، ج٢٥، ص٩٤.
(٣) رياض، سيد على طباطبايى، ج١، كتاب رهن، چاپ سنگى؛ مناهل، سيد محمد مجاهد، كتاب رهن، چاپ سنگى؛ فقه الامام جعفر الصادق، محمد جواد مغنيه، ج٣ ـ ٤، ص٢٥؛ مسالك، شهيد ثانى، ج١، كتاب رهن، چاپ سنگى؛ جامع المدارك، سيد احمد خوانسارى، ج٣، ص٣٤٢. (البته اين گروه از فقها، رهن را به معناى ثبوت و دوام نيز به كار برده‌اند. رك: تحرير المجله، محمد حسين كاشف الغطاء ،ج١، ص٢٩٤).
(٤) بقره، آيه ٢٨٣ .
(٥) مدثر، آيه ٣٨.