اين آيه كريمه شامل برزمين زدن پاها يا زدن يكى از پا ها برديگرى است كه موجب تكان خوردن زياد خلخال شده كه مردان نامحرم صداى آن را بشنوند، و اين كار سبب فريفتگى و تهيج آنان مى‌شود.

ازاين آيه استنباط مى‌كنيم كه از هر چه سبب فتنه و فساد مى‌شود، مثل عطر و صدا و مانند آنها بايد پرهيز كرد. (٦٥)

ج) دلالت نصوص: اضافه برحرمت افساد، و آنچه درقرآن در باره تحريك ذكر شده، مى‌توانيم به بخش گسترده اى از روايات كه درمسائل مختلف وارد شده، استدلال كنيم. درهمه اين روايات يك ملاك مشترك ديده مى‌شود و آن حرمت تحريك و تهييج جنسى است.

برخى از آن مسائل عبارت است از:

١.نهى زن از نازك كردن صدا هنگام سخن گفتن با مردان.

خداوند مى‌فرمايد:

{ يا نِساءَ النَّبِيّ لَسْتُنَّ كَأحَدٍ مِنَ النِساءِ إن اِتَّقَيْتنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِاْلقَوْلِ، فَيَطْمَعُ الذَّى في قَلْبِهِ مَرَضء وَ قُلْنَ قَوْلا مَعْروُفاً} ؛ (٦٦)

اى همسران پيامبر! شما همچون زنان معمولى نيستيد، اگر تقوا پيشه كنيد. پس هوس انگيز سخن مگوييد كه بيمار دلان درشما طمع كنند و سخن شايسته بگوييد.

آيه كريمه، همسران پيامبر را مورد خطاب قرارداده و دو حقيقت را بيان مى‌كند: مقدّم بودن همسران پيامبر بر ساير زنان {لستنَّ كأحدٍ من النساء} و ديگرى دستور به تقوا و نهى از هوس انگيز سخن گفتن.

بى ترديد حكم دوم مخصوص همسران پيامبر نيست؛ زيرا درادامه همان آيه

(٦٥) قلائد الدرر،ج٣،ص١٧٢.
(٦٦) احزاب،آيه٣٢.