كه اين تبصره نيز سابقه اى درمجموعه قوانين كيفرى ايران نداشته و از متون فقهى استخراج شده، بررسى مبانى فقهى و معناى اعتقاد به مهدور الدم بودن مقتول و مصاديق مهدور الدم، موضوعات اساسى مورد بحث دراين تحقيق است.

پنج ـ ماده ٥١٣ق.م.ا. و ماده ٢٦ قانون مطبوعات(توهين به مقدسات)

بند هفتم از ماده ٦قانون مطبوعات مصوب ١٣٦٤ اهانت به دين اسلام و مقدسات آن توسط نشريات را ممنوع دانسته و درماده٢٦ آورده است:

هركس به وسيله مطبوعات به دين مبين اسلام و مقدسات آن توهين كند، در صورتى كه به ارتداد منجر شود، حكم ارتداد درحق وى صادر و اجرا و اگر به ارتداد نينجامد، طبق نظر حاكم شرع و براساس قانون تعزيرات با وى رفتار خواهد شد.

درقانون تعزيرات مصوب ١٣٦٢ درخصوص اهانت به اسلام و مقدسات، مجازات خاصى پيش بينى نشده بود؛ اما در سال ١٣٧٥ قانون گذار اين نقيصه را جبران و ماده ٥١٣ را به اين شرح تصويب نموده است:

هركس به مقدسات اسلام و يا هريك از انبياى عظام يا ائمه طاهرين(ع) يا حضرت صديقه طاهره(س) اهانت نمايد، اگر مشمول حكم سابّ النبى باشد، اعدام مى‌شود و در غير اين صورت به حبس از يك تا پنج سال محكوم خواهد شد.

نكته مهمى كه در هردو ماده مذكور به چشم مى‌خورد اين است كه قانون گذار به افراد، اجازهاجراى حكم ارتداد و يا قتل سابّ النبى و ائمه اطهار(ع) را نداده و در ماده ٢٦ قانون مطبوعات با اشاره به لزوم صدور حكم ارتداد كه لازمه اش رسيدگى قضايى به جرم است و درماده ٥١٢ با عبارت «اعدام مى‌شود» به لزوم رسيدگى وا ثبات جرم ارتداد در دادگاه صالح توجه داشته است.

با توجه به مباحثى كه درخصوص مهدور الدم بودن مرتد و سابّ النبى ووجوب يا جواز قتل آنها از ناحيه مسلمانان درفقه شيعه و اهل سنت مطرح است، در فصل بعدى به