شناسايى زيبايى و زشتى زن و دقيق شدن دراين موضوع نباشد... و اين شرط در مسأله دوم، يعنى در صورتى كه قصد ازدواج داشته باشد، نيامده ، و نگاه به صورت زن با اين انگيزه، در صورتى كه قصد ازدواج با او را داشته باشد، بى اشكال است].

دليل چهارم: براى حرمت نگاه، تمسّك به صحيحه محمد بن حسن صفار است.

قال: كتبتُ إلى الفقيه (ع)في رجل أراد أن يشهد على امرأة ليس لها بمحرم، هل يجوز له أن يشهد عليها و هي من وراء الستر ويسمع كلامها إذا شهد عدلان أنها فُلانة بنت فلان التي تشهدك و هذا كلامها، أو لايجوز الشهادة عليها حتى تبرز و يثبتها بعينها؟ فوقّع (ع) تتنقّب و تظهر للشهود إن شاء اللّه‌. (٣٨)

محمد بن حسن صفار گويد: درنامه اى به امام، از مردى كه مى‌خواهد عليه زن نامحرمى شهادت دهد، سؤال كردم: آيا بدون ديدن صورت زن و از پشت پرده كه صداى او را مى‌شنود و دو شاهد عادل هم شهادت مى‌دهند: اين زن همان فلانى دختر فلانى است كه اينجا حاضر و اين هم صداى اوست، مى‌تواند نسبت به آن زن شهادت دهد؟ يا اين كه زن خود را نشان داده و مرد اورا با چشم خود ببيند؟

امام در پاسخ نوشتند: زن نقاب مى‌زند و براى شهود ظاهر مى‌شود، إن شاءاللّه‌.

اين استدلال مانند استدلال قبلى، ضعيف است، زيرا زنى كه در اين قضيه آمده است، به سبب حيا يا چيز ديگر، از نشان دادن خود نزد شاهد، سرباز مى‌زند ،و ربطى به اين حكم شرعى ندارد كه آيا نگاه نامحرم به صورت زن جايز است يا خير؟ به همين علت به صحبت از پشت پرده اكتفا نموده و از پشت آن خارج نمى شود. لذا سؤال كننده پرسيد: آيا شنيدن سخن او از پشت پرده درصحت شهادت كافى است يا خير؟ امام پاسخ فرمود:

(٣٨) تهذيب الاحكام،ج٦،ص٢٥٥،ح٧١.