مثل اين كه پرسشگرِ شاهد از كمترين مرتبه حمل شهادت دراين حالت، سؤال مى‌نمايد كه آيا شنيدن صدا است يا خارج شدن از پشت پرده يا نگاه كردن به صورت زن، امام پاسخ مى‌دهد: با خارج شدن از پشت پرده.

اين سخن توجيه معقولى درباره صحيحه بوده است. همين توجيه به تنهايى براى نقض استدلال كافى است، اگر چه اثبات نشود و به عنوان احتمال مطرح گردد.چون با اين احتمال، استدلال به صحيحه برحرمت نگاه به صورت زن، ناتمام مى‌ماند.

دليل پنجم: همچنين به رواياتى كه نگاه را تيرى مسموم از تيرهاى شيطان و اين كه نگاه به نامحرم، زناى چشم است، استدلال كرده اند. (٣٩)

ظاهراً روايات، درباره نگاهى است كه همراه با شهوت و لذّت حرام باشد و بيننده بترسد به حرام بيفتد كه دراين صورت از موضوع بحث خارج است.

مطالب ياد شده مهم ترين دلايلى است كه در عبارات فقها برحرمت نگاه به دست و صورت زن نامحرم، مطرح شده است.

و انصاف اين است كه دلايل مذكور، حرمت مورد ادعا را اثبات نمى كند.

ب) دلايل جواز نگاه به دست و صورت

عدّه اى از فقهاى بزرگ، اين ديدگاه را پذيرفته اند؛ مانند شيخ طوسى ، محدث بحرانى، شيخ انصارى و محقق نراقى در«مستند الشيعه» و آية اللّه‌ حكيم در «مستمسك». (٤٠)

براى اثبات آن مى‌توان به مجموعه اى ازروايات ـ كه بعضى از آنها صحيحند ـ استدلال نمود يا تأييد آورد. برخى از روايات چنين است:

(٣٩) وسائل الشيعه،ج١٤،ص١٣٨،ب١٠٤،مقدمات نكاح.
(٤٠) مستمسك عروة الوثقى،ج١٤،ص٢٦.